Tracéstudie Hunzedal vormt basis voor nieuwe fietsverbinding

Het stroomdal van de Hunze is een gevarieerd natuur- en beekdallandschap dat zich uitstrekt van de oorsprong bij Westdorp tot aan het Zuidlaardermeer. Het gebied streeft naar een sterkere belevingswaarde en een betere recreatieve ontsluiting voor fietsers. Hiervoor is op initiatief van onder meer de gemeenten Aa en Hunze, Borger-Odoorn, Tynaarlo, Recreatieschap Drenthe en provincie Drenthe een visie- en tracéproces gestart. Als onderdeel hiervan heeft Strootman Landschapsarchitecten een tracéstudie uitgevoerd voor een hoogwaardige fietsverbinding door het gehele Hunzedal.

Locatie

Het stroomdal van de Hunze (van Westdorp/Valthe tot aan het Zuidlaardermeer in de provincie Drenthe)

Opdrachtgever

Recreatieschap Drenthe, gemeenten Aa en Hunze, Borger-Odoorn en Tynaarlo

Ontwerpjaar

2019-2021

Rapport

Tracéstudie Hunzedal - Een tracéstudie voor een fietsverbinding door het stroomdal van de Hunze

De tracéstudie beschrijft de ontstaansgeschiedenis en de gelaagdheid van het landschap. De studie vertelt niet alleen over het ontstaan van de natuurlijke ondergrond tijdens de ijstijden en het Holoceen, maar ook hoe de mens het landschap door de eeuwen heen heeft gecultiveerd, afgeveend en naar zijn hand heeft gezet. Het document ondersteunt de visievorming in het proces en helpt iedereen die professioneel of uit interesse betrokken is bij de regio om het landschappelijk en cultuurhistorisch erfgoed te begrijpen en beter te benutten: inwoners en recreanten, maar ook ondernemers, natuurbeheerders, ontwerpers en beleidsmakers.

image-part
image-part

De studie laat zien hoe het landschap het verhaal vertelt van menselijk handelen. De wisselwerking tussen de zandgronden van de Hondsrug en het veengebied heeft geleid tot een unieke structuur van 'moederdorpen' op het zand en 'dochterdorpen' in het veen. Sporen van oude middeleeuwse hooidijken en de strakke, rationele lijnen van de latere veenkoloniale ontginningen bestaan naast elkaar in het landschap. Het gebied vormt zo de overgang tussen het gesloten Hondsruglandschap en het open, rechtlijnige veenkoloniale landschap, wat zorgt voor een grote afwisseling in cultuurhistorische erfgoedwaarden.

De studie laat ook zien hoe we, door de opbouw van de bodem en het watersysteem goed te lezen, aanknopingspunten kunnen vinden voor de recreatieve opgaves van nu. Het watersysteem rondom de Hunze is immers volop in beweging. Door grootschalig natuurherstel heeft de beek op veel plekken haar natuurlijke, meanderende loop en diversiteit teruggekregen, met een rijke flora en fauna als resultaat. Maar doordat het landschap zo open en grootschalig is, rijden veel fietsers het gebied nu nog voorbij. Als je de logica van de hoogteverschillen en het watersysteem begrijpt, kun je met slim gekozen routes en uitzichtpunten (belvedères) deze dynamiek zichtbaar maken en hier als recreant optimaal op anticiperen. 

image-part

In de tracéstudie ligt de focus nadrukkelijk op hoe verschillende concepten – van lokale dorpsrondjes tot een lange doorgaande Hunzeroute en een combinatie daarvan – de historie en natuurbeleving aan elkaar kunnen knopen. Het laatste deel van de studie gaat over concrete ruimtelijke en landschappelijke aanbevelingen; hoe nieuwe paden het natuurlijke beekdal optimaal belevingsvol maken, welke knelpunten er zijn en op welke kansrijke plekken markante elementen, bruggen, steigers of uitkijktorens toegevoegd kunnen worden.

Gallery